فکر میکنید 50 سال آینده چه اخباری سر تیتر روزنامه های ایران خواهد بود؟
طنز
ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387ساعت 17:34 توسط رضا
|
ادامه مطلب
زیبا ترین دختر تهران انتخاب شد - عکس از زیباترین دختر شایسته تهران و جهان
واقعآ باور نکردنی بود داور مسابقات یکی از نزدیک ترین دوستای منه به خاطر
همین منم مهمون افتخاری بودم این داور یکی از داورهای خوش چهره و خوش
سلیقه در کل جهان میباشد که چندین سال پیش یه عجوزه زیبا را به عنوان زیبا
ترین زن جهان انتخاب کرد با کمال تاسف نام این زن زیبا را که عکسش رو هم
گذاشتم و توانست برنده ی جایزه ی عفریته بلورین بشه نمیتونم بگم فقط به
علت شباهت به اسم مامیه یه دختر به اسم فرزانه نمیتونم بگم اخه ممکنه سوء
تفاهم بشه و شوهر پشمالو مامیش که هیچ واجبی به پشم های از هم گسیختش اثر
نداره بیاد خفم کنه مرجان هم تونست مقام دوم رو کسب کنه و تبریک میگم این
موفقیت را به همه مرجان دوستان البته اگه این خانوم از لندن
بر نمیگشت امکانش زیاد بود که مرجان نفر اول بشه...........
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 20:17 توسط رضا
|
بحران بی شوهری(از این روشها استفاده کنین
بحران بی شوهری(از این روشها استفاده کنین)(داغ) 28 آبان 87 - 14:17 |
طبقه بندی: طنز در راستای اینکه بحران بی شوهری در جامعه امروز به وجود آمده کلیه خانمهای محترم می تونن از روش های زیر استفاده کنن و البته مراقب باشن که سوء استفاده نکنن .  ۱ـ روش کوزه ای : همان روش قرن های قدیم که دختر کوزه به دوش به سمت رودخانه می رفت پسر به کوزه می خوره کوزه بشکست و بعد چنین گفته اند که : اگر با من نبودش هیچ میلی چرا ظرف مرا بشکست لیلی نتیجه گیری : بحران ازدواج حال حاضر بخاطر لوله کشی شدن آبه .  ۲ـ روش عرفانی : چهل شبانه روز جلوی خونه رو آب و جارو میکنی و ده تا شمع روشن می کنی شکلات بین مردم تقسیم می کنی تا مرد آرزوهات بیاد. نتیجه گیری : در صورت کمبود شمع می تونین فانوس هم روشن کنین .  ۳ـ روش سوسکی : بخاطر ترس از یه سوسک که حتی می تونی خودت اون رو تو خونه یا کوچه کار بزاری همچین محکم می پری تو بغلش و بهش میچسبی که هیچ جور نتونه تو رو از خودش جدا کنه . نتیجه گیری : با تشکر از کلیه سوسک های محترم مقیم مرکز و حومه .  ۴ـ روش تیپ : انواع تیپ های مختلف روی خودت پیاده می کنی بیست و دو کیلو لوازم آرایش روی خودت خالی می کنی و سعی میکنی تا آنجا که ممکن است لباس ها مورد توجه باشند طوری که هرکس که تو خیابونه مجبور بشه حتما یک بار شما را نگاه کنه بعد گوشه خیابون می ایستی تا شوهر مناسب سوارت کنه . نتیجه گیری : خطر احتمال از بین رفتن آبروی چندین و چند ساله تان وجود دارد اما چون به خاطر ازدواج است مسئله نیست این دفه ! ۵ ـ روش خر خونی : تو کلاس و مدرسه و دانشگاه نمره بیست کلاس می شی بالاخره تو کل سال های مدرسه یه خر خون دیگه پیدا میشه که بیاد سراغت و باعث بشه که نترشی . نتیجه گیری : اگه شوهر پیدا نشد تا مقطع دکترا ادامه بدین و بعد ترک تحصیل کنین.  ۶ ـ روش مایه داری : با دوستان توی انواع پارتی های شبانه و پیست های اسکی و باشگاه های بیلیارد و بولینگ هر کوفت و زهر مار دیگری که می تونی شرکت می کنی و حواست فقط به یه شوهر مناسب هست تا چیز های دیگه . نتیجه گیری : سعی کنین همیشه چند میلیون در کیف خود داشته باشین.  ۷ـ روش مذهبی : توی انواع مجالس مختلف مذهبی شرکت می کنی توی هیچ چیز کم نمی آری جایی نیست که مراسمی باشه و تو اونجا نباشی تا بالاخره یه شوهر گیرت بیاد . نتیجه گیری : التماس دعا خواهر .  ۸ ـ روش فامیلی : یه کاغذ بر می داری و اسم تمام پسرهای فامیل از سن پنج تا پنجاه ساله رو که ازدواج نکردنن رو روش می نویسی بعد شروع به بررسی و تفکیک می کنی و اونهایی که شرایط را دارن رو انتخاب می کنی و یه برنامه ریزی برای عملیات تاکتیکی که بلاخره یه کدوم رو خفت کنی . نتیجه گیری : می تونین روی یه بچه پنج ساله برای بیست سال آینده برنامه بریزین ۹ ـ روش نامردی : جلوی یکی از این ماشین های پلیس یه دفعه می پری پسره رو می گیری تو بغلت و دستت رو میکنی تو دستش و ازش .... (سانسور ) می گیری تا بعد از تعهد توی کلانتری مجبور بشه که باهات ازدواج کنه. البته این روش برای اونهایی است که از کلیه روش های بالا نا امید شده اند. نتیجه گیری : در تعهد نامه کلانتری حتما مقدار مهریه را ذکر کنید |
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت 20:41 توسط رضا
|
شغل دوم ستارههای ایرانی!
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آبان 1387ساعت 11:16 توسط رضا
|
اندر مصارف جذاب ! بوس
مردی به همسرش این گونه نوشت:
عزیزم این ماه حقوقم را نمی توانم برایت بفرستم به جایش 100 بوسه برایت فرستادم.
عشق تو
همسرش بعد از چند روز اینجوری جواب داد:
عزیزم از اینکه 100 بوس برام فرستادی نهایت تشکر را می کنم.ریز هزینه ها:
1.با شیر فروش به 2 بوس به توافق رسیدیم.
2.معلم مدرسه بچه ها با 7 بوس به توافق رسیدیم.
3..صاحب خانه هر روز می اید و 2-3 بوس از من می گیرد.
4.با سوپر مارکتی فقط با بوس به توافق نرسیدیم بنابرین من ایتم های دیگری به او دادم.
5.سایر موارد 40 بوس.
نگران من نباش…هنوز 35 بوس دیگر برایم باقی مانده که امیدوارم بتونم تا اخر این ماه با اون سر کنم.
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1387ساعت 13:8 توسط رضا
|
گدایی به سبک مدرن
پس از
سلام و احوالپرسی گفت:
فلانی پول داری که بیست
هزار تومان به من قرض
بدهی؟
ـ گفتم: شرمنده ندارم.
ـ گفت: ایران چک چی؟
ـ گفتم: نه.
ـ گفت: سپهچک هم باشد میپذیرم؟
ـ گفتم: باورکن ندارم.
ـ گفت: چک کارت بانک تجارت؟
ـ گفتم: اونم ندارم.
ـ گفت: چک در گردش بانک تجارت؟
ـ گفتم: نخیر.
ـ گفت: بن خرید کالا چطور؟
ـ گفتم: ابدا.
ـ گفت: ای بابا، پس چی داری؟
ـ گفتم: فقط دو لیتر بنزین دارم که میخوام بفروشم باهاش هاتداگ بخورم.
ـ گفتم: شرمنده ندارم.
ـ گفت: ایران چک چی؟
ـ گفتم: نه.
ـ گفت: سپهچک هم باشد میپذیرم؟
ـ گفتم: باورکن ندارم.
ـ گفت: چک کارت بانک تجارت؟
ـ گفتم: اونم ندارم.
ـ گفت: چک در گردش بانک تجارت؟
ـ گفتم: نخیر.
ـ گفت: بن خرید کالا چطور؟
ـ گفتم: ابدا.
ـ گفت: ای بابا، پس چی داری؟
ـ گفتم: فقط دو لیتر بنزین دارم که میخوام بفروشم باهاش هاتداگ بخورم.
ـ آهی کشید و گفت: عجب
زمانهای شده، هرکاری که
ما شروع میکنیم، فوری لو
میره!
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 11:59 توسط رضا
|
شرايط ازدواج
وارد خانه كه شدم مادرم توي حياط داشت رخت ها را از روي طناب جمع مي كرد. از چندين سال پيش، هر وقت برف مي باريد، با مادر شوخي مي كردم كه:
ـ ننه، "سرماي پيرزن كش" اومد!
امروز هم تا دهان باز كردم همين جمله را بگويم؛ ننه پيشدستي كرد و گفت:
ـ انگار اين سرما، سرماي عزب كشه، نيس ننه؟
در خانه ما غير از من، عزب اوقلي ديگري وجود نداشت پس ننه بعد از چند سال بالاخره متلكش را گفت! گفت و يكراست به اطاق خودم رفتم. چراغ والور را روشن كردم و از پشت شيشه، به برف چشم دوختم. از نگاه كردن برف كه خسته شدم، در عالم خيال رفتم توي نخ دخترهاي فاميل.
ـ ....زري؟ سيمين؟ عذرا؟ مهوش؟ پروين؟ .........راستي نكنه "ننه" كسي را در نظر گرفته كه اون حرفو زد؟ از دخترهاي فاميل آبي گرم نشد. باز در عالم خيال زاغ سياه دخترهاي محله را چوب زدم:
ـ"......سوسن؟ مهري؟ مرضيه؟ دختر كربلا تقي؟ دختر جم پناه؟و دختر....؟
اگر مادرم وارد اطاق نمي شد. خدا مي داند تا كي توي اين فكر و خيال ها مي ماندم. ولي ورود او رشته افكارم را پاره كرد. همانطور كه دستش را روي چراغ گرم مي كرد گفت:
ـ ببينم زينت چطوره، هان؟ دختر آقا بالاخان؟!
مي گويند دل به دل راه دارد، ولي آن روز برايم ثابت شد كه ممكن است مغز به مغز هم راه داشته باشد.
ـ پس از قرار "ننه" فهميده بود كه من دارم راجع به اينها فكر مي كنم....
گفتم ببين ننه تا حالا من هيچي نگفتم،ولي از حالا هر چي خواستي بكن..... ولي بالا غيرتاً منو تو هچل نندازي ها؟
گفت:
ـ هچل كجا بود ننه....يعني من كه توي اين محله گيس هامو سفيد كرده ام دخترهاي محله رو نمي شناسم؟دختر آقا بالاخان جون ميده واسه تو. هر وقت تو كوچه مي بينمش خيال مي كنم دستهاش تو دست توئه. اصلاً واسه همديگه ساخته شدين!
ـ من حرفي ندارم، ولي بابش چي؟ اقا بالاخان دخترشو به آدم كارمند يه لا قبايي مثل من ميده؟
ـچرا نده ننه؟ ...دختر آقا بالاخان ديگه، دختر اتول خان رشتي كه نيست!
ـ ولي هر چي باشه، "آقا بالاخان" هم كم كسي نيست. "آقا" نيست كه هست، "بالا" نيست كه هست. "خان" نيست كه هست. پول نداره كه داره....پس مي خواستي چي باشه؟
ـ حالا نمي خواد فكر اين چيزها را بكني اون با من .......برم؟
ـ آره ....برو ناهار حاضر كن كه خيل گشنمه!!
ـ برم ناهار حاضر كنم؟
ـ آره پس ميخواستي چكار كني؟
ـ مي خواستم برم خونه آقا بالاخان با زنش زرين خانوم صحبت بكنم!
ـ به همين زودي؟
ـ به همين زودي كه نه....عصري مي خواستم برم.
كمي مكث كردم و گفتم:
خوب باشه!
ـ مادرم با خوشحالي رفت كه ناهار را حاضر كند. من هم روي تخت دراز كشيدم تا درباره همسر آينده ام فكر بكنم........راستش سرما لحظه به لحظه شديدتر مي شد و من سردي تخت را بيشتر حس مي كردم.......انگار همان "سرماي عزب كش" بود كه ننه مي گفت:
ننه از خانه آقابالاخان كه برگشت حسابي شب شده بود، ولي توي تاريكي هم مي شد فهميد كه لب و لوچه اش آويزان است.
ـ ها چه خبر؟
مثل برج زهرمار توي اتاق چپيد.
ـ نگفتم آقابالاخان كم كسي نيست؟ ....خوب چي گفت؟ در حاليكه صدايش مي لرزيد جواب داد:
ـ خودش كه نبود، با زنش حرف زدم ....دخترش هم بود.
ـ مخالفت كرد؟
ـ مخالفت كه نميشه گفت...ولي گفتند دوماد! باهاس رفيقاشو عوض كنه. به سر و وضعش بيشتر برسه، شبها هم زود بياد خونه كه از حالا عادت كنه.
ـ ديگه چي گفتند
ـ پرسيدند خونه و ماشين داره؟ منم گفتم: ماشين ريش تراشي داره، ماشين سواري هم انشاالله بعداً ميخره! براي خونه هم يه فكري مي كنه، دويست چوق گذاشته توي بانك كه باز هم بذاره ايشالله خونه هم بعد مي خره!
ـ ديگه چي؟
ـ ديگه هم گفتند تحصيلاتش خوبه، ولي حقوقش كمه! يه تيكه ملك هم بايد پشت قباله عروس بندازه، كه سر و همسر پشت سر ما دري وري نگن!
ـ ديگه چي؟
ـ ديگه اينكه دخترم كار خونه بلد نيس، باهاس براش كلفت و نوكر بگيره!
ـ ديگه چي
ـ ديگه اينكه گفتند علاوه بر اين اجازه بدين فكر هامونو بكنيم با پدرش هم حرف بزنيم، سه ماه ديگه خبرتون مي كنيم!
من هم خداحافظي كردم اومدم.........
من هم با مادرم خداحافظي كردم و رفتم تا آن شب را به "بيعاري" با رفقا بگذرانم كه اگر عروسي سر گرفت اقلاً آرزوي "شب زنده داري" به دلم نمانده باشد.
تا سه ماه خبري نشد....روزهاي آخر مهلت قانوني بود كه طبق حكم وزارتي، به جنوب منتقل شدم، مادرم بار و بنديل را كه مي بست، به اقدس خانوم زن مرتضي خان همسايه بغلي سپرد كه رأس مدت با زرين خانوم تماس بگيرد و نتيجه را بنويسد.
بعدها كه نامه اقدس خانوم رسيد، فهميدم كه در آخرين روز ماه سوم، زن اقابالاخان پيغام فرستاده: "اگر داماد دوستانش را هم عوض نكرد عيبي ندارد، ولي بقييه شرايط را بايد داشته باشد!
چند ماه گذشت، باز هم نامه اي رسيد كه نوشته بود:
"زن آقابالاخان گفته به سر و وضعش هم نرسيد مانعي ندارد، ولي بقيه شرايط را بايد داشته باشد.
ايضاً چند ماه ديگر نامه نوشت و اشاره كرد كه:
"زن آقابالاخان گفته شبها هم اگر زود نيامد عيبي ندارد. ولي خيلي هم دير نكند كه بچه ام تنها بماند....ضمناً ساير شرايط را هم حتماً بايد داشته باشد!"
....زمان به سرعت مي گذشت، هر پنج شش ماه يك دفعه نامه اقدس خانوم مي رسيد و هر دفعه يكي از شرايط اوليه حذف شده بود:
...زن آقابالاخان خودش آمد خانه ما و گفت:
ـ "ماشين هم لازم نيست چون با اين وضع شلوغ خيابانها آدم هر چي ماشين نداشته باشد راخت تر است!....ولي بقيه شرايط را بايد داشته باشد!"
....زرين خانوم توي حمام به من گفت: ديشب آقابالاخان مي گفت خودمان خانه داريم نمي خواهد فكر آن باشد، ولي بقيه شرايط را حتماً بايد داشته باشد.
....آقابالاخان و زنش ديشب پيغام دادند:
"از يك تكه ملك پشت قباله مي شود گذشت ولي بقيه مسائل مهم است!"
....."امروز خود زينت را توي كوچه ديدم، طفلكي خيلي لاغر شده....مي گفت: با حقوق كمش مي سازم، ولي كلفت و نوكر را بايد حتماً داشته باشد!...."
به درستي نمي دانم چند سال گذشت، ولي اين را مي دانم كه دختر آقابالاخان به همان سني رسيده بود كه در تهران به آن "ترشيده مي گفتيم!"
ولي جنوبي ها به آن مي گويند "خونه مونده....و اگر دختر هاي اين سن، واقع بين باشند ديگر فكر شوهر را هم نمي كنند كه هر وقت صداي زنگ خانه بلند مي شود قلبشان بريزد پايين!......
داشتم قضيه را كم كم فراموش مي كردم....علي الخصوص كه اقدس خانوم هم نامه هايش را قطع كرده بود.....
....زندگي ام جريان طبيعي خودش را طي مي كرد تا اينكه يك روز نامه اي به دستم رسيد كه خطش را تا بحال نديده بودم.
با عجله پاكت را باز كردم نوشته بود:
"آقاي برهان پور:
پس از عرض سلام، مي خواستم به اطلاع شما برسانم كه براي سرگرفتن ازدواج ما، كلفت و نوكر هم لازم نيست چون در اين مدت در كلاس خانه داري تمام كارهاي خانه را از آشپزي و خياطي گرفته تا آرايش و گلدوزي ياد گرفته ام و ديپلمش را دارم.
منتظر جواب شما هستم، جواب، جواب، جواب، ....زينت"
فرداا وقتي پستچي شهر ما صندوق را خالي كرد، نامه دو سطري من هم توي نامه ها بود، همان نامه كه تويش نوشته بودم:
"سركار خانوم زينت خانوم!
نامه اي كه فرستاده بوديد زيارت شد، ولي به درستي نفهميدم نظر شما از "آقاي برهان پور" كه بود؟ اگر منظور، احمد برهان پور است كه كلاس اول دبستان درس مي خواند و اهل اين حرفها نيست، بنده هم كه پدرش هستم ...و در خانه هم عزب اوقلي ديگري نداريم.
سلام بنده را به مامان و بابا برسانيد. قربانعلي برهان پور"
راستي فراموش كردم بگويم كه دو سه ماه پس از انتقال به جنوب، با يك دختر چشم و ابرو مشكي شيرازي آشنا شدم كه نه درباره رفيقها و سر و وضع و دير آمدنم حرفي داشت، نه خانه و ماشين و حقوق و يك تكه ملك براي پشت قباله مي خواست.... و از همه اينها مهمتر اينكه پدر و مادرش هم "آقابالاخان" و "زرين خانوم" نبودند.
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 11:58 توسط رضا
|
طنز
تیترهای روزنامه های ایران
پس از پایان المپیک!
* مانتوی رنگی هما حسینی پرچمدار تیم ورزشی ایران در مراسم افتتاحیه از مصادیق تبرج شناخته شد!
* احمدی نژاد: با اجرایی شدن طرح تحول اقتصادی، در المپیک لندن مدال ها را درو خواهیم کرد!
* علی آبادی: حیف که دیکس! کمرم درد می کرد وگرنه خودم به جای احسان حدادی دیکس! را پرتاب می کردم!
* پالیزدار: همه چیز را افشا می کنم!
* کردان: افراد تحصیل کرده باید وارد شوند!
* سایت الف: مدارک داوران مسابقات ورزشکاران ایرانی باید بررسی شود!
* فاطمه رجبی: به خاطر این نتایج ضعیف، رفسنجانی و قالیباف باید رسماً از مردم عذرخواهی کنند!
* لاریجانی: سیاست استراتژیک ما در قِبَل ملل دُوَل متحدالممالک شرکت کننده در المپیک ، باید بصورت پارادایم دیالکتیک نامتجانس باشد!
* الهام: بیخود به من نگاه نکنید! من بی تقصیرم! استعفا هم نمی دهم!
* شریعتمداری: بحرین هم در المپیک مدال گرفت ولی ما نگرفتیم!
* کروبی: خوابم یا بیدار؟! این چه نتایجیه!
* کفاشیان: فوتبال ما حضوری امیدوارکننده در المپیک پکن داشت!
* قراخانلو: توقع مدال گرفتن در المپیک لندن از ما نداشته باشید!
* علی آبادی: همین که ورزشکاران ایرانی غیرت خودشان را نشان دادند برای ما کافی است! و این حاصل زحمات سازمان بوده است!
* صفایی فراهانی: با نتایج بدست آمده ممکن است کلا به حالت تعلیق در بیاییم!
* مایلی کهن: دایی باعث باخت سوریان شد!
* قلعه نوعی: وقتی کاظمی و طالب لو رو از ما گرفتند طبیعی هم بود این نتایج را در المپیک بگیریم!
* جعفر پناهی فیلم «ایران، افتضاح در المپیک» را به زودی کلید می زند!
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 11:54 توسط رضا
|
دغدغه های یک تازه عروس
خودم را
مجسم میکنم که جوان و
شادابم، تازه ازدواج کرده
ام و هنوز نتوانسته ام
خود را با زندگی جدیدی که
آغاز کرده ام مطابقت
بدهم.
آن چیزهایی که نوعروسان زمان ما میترساند ترس از رابطه با قوم شوهر، نوع میهمانداری از آنها و تشریفات خامی بود که شاید منطقی بر آن حاکم نبود، اما یک قانون و اجرای آن الزامی بود.
وقتی قرار بود میهمان بیاید این تنها زن خانه بود که باید یک تنه همه کارها را انجام میداد. یخچال بود، اما فریزر نبود. باید خرید میکرد، خانه را جمعآوری میکرد، پخت و پز میکرد. باید بلد بود که چطور چند نوع خورش را جا بیاندازد چطور برنج آبکش کند، چطور آن را درون دیس بکشد حالا اگر در حین کشیدن غذا میلش میکشید که تکهای از تهدیگ را در دهانش بگذارد، انگار که کار بیادبانهای انجام داده است. چرا که قدیمیها معتقد بودند درست نیست زن حین کشیدن غذا به آن ناخنک بزند.
حالا کسی نمیآمد بپرسد خب چه اشکال دارد؟ شاید باردار است و دلش میخواسته یک ذره تهدیگ چرب کف دیگ را بخورد یا یک پر ریحان را بگذارد روی زبانش و آن را مزه مزه کند تا طعم دهانش برگردد. اصلا و ابدا این کارها صحیح نبود. در عین حال باید روی سبزی خوردن را تزئین میکرد.
تربهای را شکل میداد، پیازچهها را خوشگل میکرد، سالاد درست میکرد، ماست و خیار درست میکرد. بعد از آن که سفره چیده شد باید حسابی تعارف بلد بود، برای همه غذا میکشید باید خوش برخورد میبود و همه این کارها هم جزو وظایفش بود.
. بعد هم که میدیدی شاید این زنی که مثل یک خانهدار حرفهای کار میکند و از پس میهمانداری بر میآید شاید ۱۸ سال بیشتر ندارد و ۲ سال یا یک سال هم هست که ازدواج کرده است.
خوب است که بعضی سنتها تغییر میکند، خوب است که همیشه زندگی بر یک منوال نیست چرا که اصلا دوست ندارم فشاری که بر جوانهای دوره ما تحمیل شد، حالاییها تحمل کنند.
اینها را وقتی خانه گلناز دختر خانم فتحی رفته بودیم در ذهنم دوره کردم. خیلی صریح، خیلی بدون تعارف اعلام شد که همگی شام خانه گلناز دعوت هستیم، من گفتم که او تازه عروس است شاید صحیح نباشد این همه آدم برای شام آنجا برویم چرا که او هنوز تجربه میهمانداری از تعداد زیاد را ندارد و در ثانی تجربههای خودم نیز پیش رویم بود. هنوز استرسهایش با من است، وقتی قرار بود کسی بیاید و من باید غذا تهیه میکردم یا بیمار بودم یا دست تنها بودم حسابی استرس داشتم. آخر بد میدانستند مادر دختر کمکش بیاید. اگر هم به کمکش میآمد باید یواشکی و پیش ازآمدن میهمانها خانه را ترک میکرد.
بله میگفتم من پیشنهاد دادم که برای بعد از شام بیاییم و خانم فتحی گفت:
▪ نه مهم شام نیست میخواهیم ساعت بیشتری دور هم جمع باشیم.
▪ خب اون دختر بنده خدا شاید سختش باشه که برای این همه غذا بپزد.
▪ نه عزیز، من شام را میپزم.
پیش خودم گفتم ببین چه خوب شده روزگار. چه اشکالی دارد مادر به کمک دختر تازه عروسش برود غذا را برای او تهیه کند. تازه کسی هم ذهنیت بدی نخواهد داشت. کسی نخواهد گفت که چرا با وجود همه امکانات رفاهی از قبیل غذاساز، چایساز، مایکروفر، پلوپز، زودپز یک تازه عروس نمیتواند برای ۱۰-۱۵ نفر غذا درست کند.
واقعا کسی خرده نمیگیرد در عوض صاحبخانه هم با انرژی بیشتر با چهرهای بشاشتر میتواند از میهمانها پذیرایی کند، بدون آن که نگران شام باشد، نگران بوی دود گرفتن برنج یا ته گرفتن خورش نخواهد بود و همه هم خوشحال میشوند که مادری مهربان دارد که به موقع به کمک دخترک تازه عروسش میرود. خوب است که خیلی سنتهای غلط ورافتاد
آن چیزهایی که نوعروسان زمان ما میترساند ترس از رابطه با قوم شوهر، نوع میهمانداری از آنها و تشریفات خامی بود که شاید منطقی بر آن حاکم نبود، اما یک قانون و اجرای آن الزامی بود.
وقتی قرار بود میهمان بیاید این تنها زن خانه بود که باید یک تنه همه کارها را انجام میداد. یخچال بود، اما فریزر نبود. باید خرید میکرد، خانه را جمعآوری میکرد، پخت و پز میکرد. باید بلد بود که چطور چند نوع خورش را جا بیاندازد چطور برنج آبکش کند، چطور آن را درون دیس بکشد حالا اگر در حین کشیدن غذا میلش میکشید که تکهای از تهدیگ را در دهانش بگذارد، انگار که کار بیادبانهای انجام داده است. چرا که قدیمیها معتقد بودند درست نیست زن حین کشیدن غذا به آن ناخنک بزند.
حالا کسی نمیآمد بپرسد خب چه اشکال دارد؟ شاید باردار است و دلش میخواسته یک ذره تهدیگ چرب کف دیگ را بخورد یا یک پر ریحان را بگذارد روی زبانش و آن را مزه مزه کند تا طعم دهانش برگردد. اصلا و ابدا این کارها صحیح نبود. در عین حال باید روی سبزی خوردن را تزئین میکرد.
تربهای را شکل میداد، پیازچهها را خوشگل میکرد، سالاد درست میکرد، ماست و خیار درست میکرد. بعد از آن که سفره چیده شد باید حسابی تعارف بلد بود، برای همه غذا میکشید باید خوش برخورد میبود و همه این کارها هم جزو وظایفش بود.
. بعد هم که میدیدی شاید این زنی که مثل یک خانهدار حرفهای کار میکند و از پس میهمانداری بر میآید شاید ۱۸ سال بیشتر ندارد و ۲ سال یا یک سال هم هست که ازدواج کرده است.
خوب است که بعضی سنتها تغییر میکند، خوب است که همیشه زندگی بر یک منوال نیست چرا که اصلا دوست ندارم فشاری که بر جوانهای دوره ما تحمیل شد، حالاییها تحمل کنند.
اینها را وقتی خانه گلناز دختر خانم فتحی رفته بودیم در ذهنم دوره کردم. خیلی صریح، خیلی بدون تعارف اعلام شد که همگی شام خانه گلناز دعوت هستیم، من گفتم که او تازه عروس است شاید صحیح نباشد این همه آدم برای شام آنجا برویم چرا که او هنوز تجربه میهمانداری از تعداد زیاد را ندارد و در ثانی تجربههای خودم نیز پیش رویم بود. هنوز استرسهایش با من است، وقتی قرار بود کسی بیاید و من باید غذا تهیه میکردم یا بیمار بودم یا دست تنها بودم حسابی استرس داشتم. آخر بد میدانستند مادر دختر کمکش بیاید. اگر هم به کمکش میآمد باید یواشکی و پیش ازآمدن میهمانها خانه را ترک میکرد.
بله میگفتم من پیشنهاد دادم که برای بعد از شام بیاییم و خانم فتحی گفت:
▪ نه مهم شام نیست میخواهیم ساعت بیشتری دور هم جمع باشیم.
▪ خب اون دختر بنده خدا شاید سختش باشه که برای این همه غذا بپزد.
▪ نه عزیز، من شام را میپزم.
پیش خودم گفتم ببین چه خوب شده روزگار. چه اشکالی دارد مادر به کمک دختر تازه عروسش برود غذا را برای او تهیه کند. تازه کسی هم ذهنیت بدی نخواهد داشت. کسی نخواهد گفت که چرا با وجود همه امکانات رفاهی از قبیل غذاساز، چایساز، مایکروفر، پلوپز، زودپز یک تازه عروس نمیتواند برای ۱۰-۱۵ نفر غذا درست کند.
واقعا کسی خرده نمیگیرد در عوض صاحبخانه هم با انرژی بیشتر با چهرهای بشاشتر میتواند از میهمانها پذیرایی کند، بدون آن که نگران شام باشد، نگران بوی دود گرفتن برنج یا ته گرفتن خورش نخواهد بود و همه هم خوشحال میشوند که مادری مهربان دارد که به موقع به کمک دخترک تازه عروسش میرود. خوب است که خیلی سنتهای غلط ورافتاد
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 11:53 توسط رضا
|
پسر ایرونی
پسر
ایرونی تا وقتی سه سالش بشه دوست نداره هیچکس بغلش کنه.وقتی یه زن یا یه
دختر ماچش می کنه گونه هاش قرمز می شه و خجالت می کشه ، ولی با رسیدن به
سن چهار سالگی ذات پلید پسر ایرونی شروع به خودنمایی می کنه . مرتب خودشو
به بهونه های مختلف می ندازه تو بغل زنا و دخترا . دنبال یه بهونه س که یه
دخترو بوس کنه یا یه زن بوسش کنه .
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 9:53 توسط رضا
|
حکایتی جالب
|
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آبان 1387ساعت 13:32 توسط رضا
|
